Menü
Portakal (Citrus sinensis), turunçgiller ailesinin en çok üretilen ve tüketilen üyelerinden biridir. Sıcak ve ılıman iklim isteyen, kışları don olayının sınırlı yaşandığı sahil kuşaklarında yetişen bir meyve türüdür. Türkiye, Akdeniz iklim kuşağında yer alması sayesinde dünyanın önemli turunçgil üreticileri arasında yer alır ve portakal, ülkedeki turunçgil üretiminde mandalina ile birlikte en büyük paya sahip ürünlerden biridir. Washington Navel, Valencia, Yafa ve kan portakalı (Moro, Tarocco) gibi çeşitleri yaygın olarak yetiştirilir. Portakal hem taze meyve olarak sofralık tüketilir hem de meyve suyu ve konsantre sanayisinin temel hammaddesidir. Kabuğu ve yağı kozmetik ve gıda katkı sektöründe değerlendirilir. C vitamini açısından zengin olması, uzun raf ömrü ve ihracata elverişli yapısı sayesinde portakal, üretici bölgeler için önemli bir gelir kaynağı ve istihdam alanıdır. Türkiye tarım ekonomisinde bahçe tarımının, kırsal kalkınmanın ve tarıma dayalı sanayinin gelişiminde stratejik bir üründür.
Portakal üretimi Türkiye'de büyük ölçüde Akdeniz ve Ege bölgelerinde yoğunlaşmıştır. Başlıca üretim illeri Adana, Mersin, Antalya, Hatay ve Muğla'dır; ayrıca Osmaniye, Aydın ve İzmir çevresinde de önemli bahçeler bulunur. Bu bölgelerin öne çıkmasının başlıca nedeni iklimdir. Portakal, kışları ılık geçen, şiddetli ve uzun süreli don olmayan yerlerde sağlıklı gelişir; sıcaklığın uzun süre donun altına inmesi ağaçlara ve meyveye zarar verir. Akdeniz sahil şeridi yazın sıcak ve güneşli, kışın ılıman olması sayesinde bu isteği karşılar. Toprak yönünden portakal, süzek, derin, hafif tınlı ve fazla kireçli olmayan, drenajı iyi topraklardan hoşlanır; taban suyu yüksek ve tuzlu topraklarda verim düşer. Çukurova ve Amik Ovası gibi alüvyal ovalar ile Antalya kıyı ovaları hem toprak yapısı hem sulama olanakları bakımından turunçgil için elverişlidir. Deniz etkisinin ani sıcaklık değişimlerini yumuşatması da bu kıyı kuşağını portakal için uygun kılan etkenlerdendir.
Portakalda verim; çeşide, ağaç yaşına, bahçe yaşına, dikim sıklığına, sulama ve gübreleme uygulamalarına, budama ile hastalık-zararlı yönetimine bağlı olarak geniş bir aralıkta değişir. Genç bahçeler daha düşük ürün verirken, tam verim çağına ulaşmış (yaklaşık 8 yaş ve üzeri) bakımlı bahçelerde ağaç başına verim önemli ölçüde artar. Ortalama olarak dekardan yaklaşık 3 ila 6 ton arasında ürün alınabildiği ifade edilir; iyi yönetilen, sulaması ve gübrelemesi düzenli modern bahçelerde bu değer daha yükseğe çıkabilir. Verimi etkileyen başlıca etkenler arasında kış donları, yetersiz veya düzensiz sulama, azot-fosfor-potasyum başta olmak üzere bitki besleme dengesi, tozlanma ve dökülme oranı, Akdeniz meyve sineği ve turunçgil hastalıkları ile budama ve seyreltme uygulamaları sayılabilir. Rakamlar bölge ve yıllara göre değiştiğinden kesin verim için Tarım ve Orman Bakanlığı ile TÜİK bahçecilik verilerine başvurulması yerinde olur.
Portakal, Türkiye turunçgil üretiminin ve dış ticaretinin önemli bir bölümünü oluşturur. İç piyasada taze meyve olarak yüksek talep görür; ayrıca meyve suyu, konsantre ve reçel gibi işlenmiş ürünlerin hammaddesi olarak gıda sanayisini besler. Türkiye net turunçgil ihracatçısı konumundadır ve portakal, mandalina ve limon ile birlikte ihraç edilen başlıca turunçgiller arasındadır. İhracatta öne çıkan pazarlar arasında Rusya, Ortadoğu ülkeleri, Doğu Avrupa ve Orta Asya ülkeleri yer alır; kan portakalı gibi bazı çeşitler Avrupa pazarında ilgi görür. İhracatın rekabet gücü; soğuk zincir, hasat sonrası boylama-paketleme kalitesi ve zirai ilaç kalıntı limitlerine uyum ile yakından ilişkilidir. İthalat ise üretimin iç talebi büyük ölçüde karşılaması nedeniyle sınırlı düzeydedir. Portakal, üretici bölgelerde bahçe tarımı, paketleme, nakliye ve meyve suyu sanayisi üzerinden geniş bir istihdam ve katma değer zinciri yaratır. Güncel ve kesin ticaret rakamları için TÜİK ve Ticaret Bakanlığı verilerine bakılması önerilir.
Portakal ılıman iklim ister ve şiddetli, uzun süreli donlara karşı hassastır. Sıcaklığın uzun süre sıfırın belirgin altına inmesi genç sürgünlere, çiçeklere ve meyveye zarar verebilir. Bu nedenle üretim, kışların ılık geçtiği Akdeniz ve Ege sahil kuşağında yoğunlaşmıştır. Don riski olan bölgelerde bahçe don koruma önlemleri gerekebilir.
Türkiye'de yaygın olarak Washington Navel (göbekli portakal), Valencia (Valensiya), Yafa ve kan portakalı grubundan Moro ile Tarocco çeşitleri yetiştirilir. Navel çeşitleri erkenci ve sofralık, Valencia ise geççi olması ve suyunun bol olmasıyla öne çıkar. Çeşit seçimi bölge iklimine ve pazar talebine göre yapılır.
Portakalda hasat dönemi çeşide göre değişir. Erkenci Navel çeşitleri genellikle sonbahar sonundan itibaren, Valencia gibi geççi çeşitler ise kış sonu ve ilkbahara doğru hasat edilebilir. Böylece portakal, çeşit çeşitliliği sayesinde uzun bir dönem boyunca piyasada bulunur. Hasat, meyvenin renk ve şeker-asit dengesine göre belirlenir.
Portakal; derin, süzek, drenajı iyi, hafif tınlı ve aşırı kireçli veya tuzlu olmayan topraklarda iyi gelişir. Taban suyu yüksek ve su tutan ağır topraklarda kök sağlığı bozulur. Düzenli ve dengeli sulama verimi doğrudan etkiler; damla sulama su tasarrufu ve verim açısından tercih edilir. Sulama suyunun tuzluluğuna dikkat edilmelidir.
Portakalda en önemli zararlılardan biri Akdeniz meyve sineğidir; ayrıca unlu bit, kırmızı örümcek ve çeşitli kabuklu bitler görülebilir. Hastalık yönünden zamklanma (Phytophthora kök ve kök boğazı çürüklüğü) ile çeşitli mantari ve virüs kaynaklı sorunlar önemlidir. Sağlıklı fidan kullanımı, bahçe hijyeni ve entegre mücadele ile zararlar azaltılabilir.
Kaynak: Tarım ve Orman Bakanlığı (TAGEM) ve TÜİK.
Harman üzerinde güncel portakal ilanlarını inceleyin ya da kendi ürününüzü ücretsiz ilan verin.
Satılık Portakal Portakal Üreticileri Ücretsiz İlan VerZorunlu olmayan çerezler onay vermediğiniz durumlarda kullanılmaz. Kategorileri açıp tercihinizi belirleyebilir, yurt dışı aktarımına ayrıca onay verebilirsiniz. Çerez Aydınlatma Metni
