Menü
Kamelya (Camellia), çay familyası (Theaceae) içinde yer alan, kökeni Doğu Asya olan (Çin, Japonya ve Kore) her dem yeşil bir çalı türüdür. Bahçelerde en çok Camellia japonica ve daha erken çiçek açan Camellia sasanqua türleri yetiştirilir. Parlak, kalın ve deri gibi koyu yeşil yaprakları yıl boyu görünümünü korur; asıl gösterisini ise kış sonu ile ilkbahar başında açan, gülü andıran dolgun çiçekleriyle yapar. Beyaz, pembe, kırmızı ve alacalı tonlarda açan bu çiçekler, çoğu bitkinin durgun olduğu soğuk aylarda renk sağladığı için çok sevilir. Kamelya doğası gereği bir bahçe ve yarı gölge bitkisidir; ılıman iklimlerde dışarıda, sert kışların yaşandığı yerlerde ise büyük saksılarda serin bir kış bahçesinde veya korunaklı terasta yetiştirilir. Asit seven (kalsifug) bir bitki olması, yavaş büyümesi ve uzun ömürlü olmasıyla bilinir; doğru koşullarda onlarca yıl yaşayabilir ve her yıl daha çok çiçek verir.
Kamelya doğrudan öğle güneşinden hoşlanmaz; ideali parlak fakat dolaylı ışık ya da yarı gölgedir. Doğal yaşamında orman kenarında, daha büyük ağaçların alacalı gölgesinde yetişir. Bahçede kuzey veya doğu yönü, sabah güneşi alıp öğleden sonra gölgede kalan konumlar en uygunudur. Saksıda tutuluyorsa doğu ya da kuzeydoğu pencere önü uygundur; güney veya batı pencerede tül perde ile filtrelenmemiş sert güneş, yapraklarda sarımsı-kahverengi güneş yanıklarına ve yaprak uçlarında kurumaya yol açar. Aşırı gölgede ise bitki büyür ama çiçek tomurcuğu az bağlar ve seyrek çiçek açar. Genç fidanlar olgun bitkilere göre güneşe daha duyarlıdır, ilk yıllarda mutlaka gölgelenmelidir.
Kamelya toprağının sürekli hafif nemli kalmasını sever ama su birikmesine tahammülü yoktur. Üstteki 2-3 santim kuruduğunda derinlemesine, saksının altından su çıkana kadar sulayın. İlkbahar ve yaz aylarında, özellikle tomurcuk oluşturduğu dönemde su ihtiyacı artar; sıcak ve kuru havada haftada iki-üç kez gerekebilir. Kışın büyüme yavaşladığından sulama seyrekleşir, toprak biraz daha kuruyunca sulanır; çiçeklenme sürerken toprağın tamamen kurumamasına dikkat edilir. Mümkünse kireçsiz su, yağmur suyu ya da bekletilmiş su kullanın, çünkü sert musluk suyu toprağı zamanla alkalileştirip demir eksikliğine yol açar. Fazla suda alt yapraklar sararıp dökülür, kökler çürür; susuzlukta ise yapraklar matlaşıp aşağı sarkar ve en tehlikelisi, kuraklık stresinde açılmadan tomurcuk dökülür.
Kamelya asit seven bir bitkidir; pH 5,0-6,5 aralığında, hafif asidik, humusça zengin ve iyi drene olan toprak ister. Kireçli, killi ve tıkız topraklarda demir alamaz ve sararır. Uygun karışım olarak asidik saksı toprağı ya da erik (ericaceous / açelya-ortanca) harcına çam kabuğu, yaprak çürüntüsü ve bir miktar perlit eklenebilir. Saksının dibinde mutlaka drenaj deliği ve altta bir kat iri malzeme bulunmalıdır. Yavaş büyüdüğü için sık saksı değişimi gerekmez; genç bitkiler iki yılda bir, olgun bitkiler kökler saksıyı doldurunca üç-dört yılda bir bir boy büyük saksıya alınır. En uygun zaman çiçeklenme bittikten sonra, ilkbaharda yeni sürgünler başlamadan öncesidir. Aktarırken kök boğazını gömmeyin, önceki derinliğinde tutun; toprak üstünü çam kabuğu malçı ile örtmek nemi ve asitliği korur.
Kamelya ılıman ve serin iklim bitkisidir; sıcak ve kuru havadan çok, orta düzey nemden hoşlanır. İdeal büyüme sıcaklığı 15-22 derece civarıdır; 25 derecenin üstünde sürekli sıcakta ve kuru havada tomurcuk döker. Kalorifer yakınında kuru ortamda yaprak uçları kahverengileşebilir, bu yüzden iç mekanda tutuluyorsa serin bir oda ve ara sıra yaprak püskürtmesi iyi gelir. Türe göre dona dayanıklılığı değişir: Camellia japonica genelde yaklaşık eksi 10 ile eksi 12 dereceye kadar dayanır, sasanqua türleri biraz daha hassastır. Ancak asıl zarar dondan çok, kış güneşi ve donmuş toprakta köklerin su alamamasından kaynaklanan yaprak yanığıdır. Sert kış olan yerlerde saksılar korunaklı, soğuk ama donsuz bir sundurma veya serin kış bahçesine alınmalı; açıktaki bitkilerin kökleri malç ve sarma ile korunmalıdır.
Kamelya için en güvenilir yöntem yarı odunsu çelik almaktır. Yaz sonu, o yılki sürgünler biraz sertleştiğinde, üzerinde 3-4 yaprak bulunan yaklaşık 8-10 santimlik uç çelikler kesilir; alt yapraklar sıyrılır, kesim yerine köklendirme hormonu sürülür ve perlit-torf karışımına dikilip nemli, ılık ve parlak gölgede tutulur. Kamelya çeliği yavaş köklenir, birkaç ay sabır gerektirir. Alçak dallar toprağa yatırılıp bastırılarak yapılan daldırma (batırma) yöntemi de amatörler için kolay ve başarılıdır; dal ana bitkiden beslenirken kök salar. Tohumla çoğaltma mümkündür ancak çok yavaştır ve elde edilen bitki ana bitkiden farklı çiçek verebilir, bu yüzden çeşit korunmak istendiğinde tercih edilmez. Profesyoneller nadir çeşitlerde aşı da kullanır. Su içinde köklendirme kamelya için uygun değildir.
En sık görülen sorun yaprakların damarları yeşil kalırken aralarının sararmasıdır; bu klorozdur ve genellikle alkali toprak ile demir eksikliğinden kaynaklanır, çözümü asidik harç, kireçsiz su ve demirli (asit sever) besin takviyesidir. Yaşlı alt yaprakların komple sararıp dökülmesi çoğunlukla fazla sulama ve kök çürüğünün işaretidir; sulamayı azaltıp drenajı düzeltmek gerekir. Yaprak uçlarının kahverengi kuruması kuru hava, sert güneş veya tuz/kireç birikmesine bağlıdır. Tomurcukların açılmadan dökülmesi ise kamelyanın klasik sorunudur; ani sıcaklık değişimi, düzensiz sulama ve kuraklık stresi başlıca nedenlerdir. Çiçeklerin kahverengileşip çürümesi kamelya taç yaprak yanıklığı adlı mantar hastalığı olabilir; hasta çiçekler toplanıp imha edilir. Zararlılardan koşnil (kabuklu bit) yaprak altında yapışık kahverengi kabarcıklar ve yapışkan ballık, ardından siyah is küfü yapar; kırmızı örümcek kuru havada yaprakları soluklaştırır. Bunlara karşı yaprakları temizlemek, neem yağı veya uygun bir zirai sabun çözeltisi kullanılır.
Toprağın üst 2-3 santimi kuruyunca, saksının altından su akana kadar derinlemesine sulanır. İlkbahar ve yazın, özellikle tomurcuk döneminde su ihtiyacı artar; kışın seyrekleşir. Toprağın sürekli hafif nemli kalması hedeflenir ama su birikmesine izin verilmez. Mümkünse yağmur suyu veya kireçsiz su kullanılmalıdır.
En yaygın neden alkali toprak ve demir eksikliğine bağlı klorozdur; bu durumda yaprağın damarları yeşil kalır, araları sararır. Çözüm asidik harç, kireçsiz su ve demirli asit sever gübredir. Alt yaprakların topluca sararıp dökülmesi ise genellikle fazla sulama ve kök çürüğüne işaret eder.
Doğrudan öğle güneşini sevmez. En iyi yarı gölgede, parlak dolaylı ışıkta ya da sabah güneşi alıp öğleden sonra gölgelenen konumda gelişir. Sert güneş yapraklarda yanık ve sararmaya, aşırı gölge ise az çiçeklenmeye yol açar.
Tomurcuk dökümü kamelyada sık görülür ve çoğunlukla düzensiz sulama, kuraklık stresi ve ani sıcaklık değişimlerinden kaynaklanır. Toprağı özellikle tomurcuk döneminde dengeli nemli tutmak, bitkiyi sıcak kuru ortamdan ve sert hava akımından uzak konumlandırmak dökülmeyi azaltır.
En güvenilir yöntem yaz sonu alınan yarı odunsu uç çeliklerdir; köklendirme hormonuyla perlit-torf karışımına dikilir ve nemli, ılık ortamda köklenmesi beklenir. Alçak dalları toprağa bastırarak yapılan daldırma da amatörler için kolaydır. Tohum mümkündür ama yavaştır ve çeşidi korumaz.
Kaynak: Royal Horticultural Society (RHS) ve American Camellia Society bakım rehberleri.
Harman üzerinde güncel kamelyalı ilanlarını inceleyin ya da kendi bitkilerinizi ücretsiz ilan verin.
Satılık Kamelyalı Kamelyalı Fiyatları Ücretsiz İlan VerZorunlu olmayan çerezler onay vermediğiniz durumlarda kullanılmaz. Kategorileri açıp tercihinizi belirleyebilir, yurt dışı aktarımına ayrıca onay verebilirsiniz. Çerez Aydınlatma Metni
